ดาวรุ่ง

ดาวรุ่ง

เสียงฟ้าคำรามครืน ๆ สายฟ้าแลบแปลบปลาบไม่ขาดระยะ ไม่ช้าสายฟนก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว น้ำฝนไหลผ่านรอยโหว่จากหลังคาเพิงพักเหมือนจะจงใจแกล้งสามชีวิตเล็ก ๆ ที่ซุกตัวอยู่ภายในเพิงนั้น เสียงร้องครางด้วยอาการไข้ขึ้นสูงของเด็กหญิงตัวน้อย เสียงฟ้าฝนคำรามก้อ

ผู้เขียน กิ่งไผ่ pongpana ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 สามชีวิต
หน้า : 2 ดาวรุ่ง
หน้า : 3 เคราะห์ซ้ำ
หน้า : 4 ทางออก
หน้า : 5 ส้มตำครกแรก
หน้า : 6 ชีวิตในห้องเช่า
หน้า : 7 เหมือนฟ้าแกล้ง
หน้า : 8 เครื่องมือชิ้นใหม่
หน้า : 9 ส้มตำหาบเร่
หน้า : 10 เดินหน้าสู้
หน้า : 11 ทุกอย่างมีทางออก
หน้า : 12 น้ำใจ
หน้า : 13 ส้มตำริมทาง
หน้า : 14 บททดสอบ (ตอนที่ 1)
หน้า : 15 บททดสอบ (ตอนที่ 2)
หน้า : 16 บททดสอบ (ตอนที่ 3)
หน้า : 17 กระท่อมน้อย
หน้า : 18 ความสุขในกระท่อมน้อย
หน้า : 19 ช่องว่าง
หน้า : 20 ริมคูน้ำ
หน้า : 21 ขโมย
หน้า : 22 ความยุ่งยาก (1)
หน้า : 23 ความยุ่งยาก (2)
หน้า : 24 ความยุ่งยาก (3)
หน้า : 25 ความยุ่งยาก (4)
หน้า : 26 ความยุ่งยาก (5)
หน้า : 27 แม่ครับ ..ช่วยน้องแป้งด้วย
หน้า : 28 อุ่นไอรัก
หน้า : 29 ขอบคุณครับแม่
หน้า : 30 บ้านใหม่
หน้า : 31 ชีวิตใหม่
หน้า : 32 สัญญาใจ
หน้า : 33 ประตูดาว
หน้า : 34 เก็บดาว
หน้า : 35 ดอกไม้ในสายฝน
หน้า : 36 ฝนจ๋า
หน้า : 37 ใจครวญ
หน้า : 38 ฟ้ามิอาจกั้น
หน้า : 39 ไม่อยากตื่น
หน้า : 40 เหนืออื่นใด...คือรัก
หน้า : 41 ของขวัญ
หน้า : 42 ไทรโยค
หน้า : 43 สายรัก
หน้า : 44 วังเวง
หน้า : 45 สงบ
หน้า : 46 โดดเด่น
หน้า : 47 แด่...วัน วาเลนไทม์
หน้า : 48 น้ำตา
หน้า : 49 รอยยิ้ม
หน้า : 50 แคทราย
หน้า : 51 กลิ่นผกา
หน้า : 52 น้ำตาฟ้า
หน้า : 53 เหงา ๆ กับเงาตน
หน้า : 54 น้ำแข็งไส
หน้า : 55 ข้าวหลาม
หน้า : 56 รักคืนรัง
หน้า : 57 อย่าลืมความฝัน

สามชีวิต

(ขอขอบคุณภาพประกอบจาก google) สามชีวิต      รถเข็นเก่า ๆ ขายส้มตำ ที่โขยกเขยกไปตามถนนเข้าซอยซึ่งแสนจะขรุขระ และเต็มไปด้วยกองขยะสกปรกนั้น คือมรดกชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ลูกทั้งสามคนก่อนที่จะเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ  ปอ พี่ชายคนโตวัย 12 ปี ที่ต้องรับภาระหน้าที่ดูแลน้องสาวอีกสองคนคือ ป่าน น้องสาวคนกลางที่อายุ 7 ปี และแป้งน้องสาวคนเล็ก อายุยังไม่เต็มสองขวบดี ปอกับป่านเข็นรถเข็นไปตามถนนเข้าซอยเพื่อกลับบ้านเช้าในยามเย็นจวนค่ำ  โดยมีน้องแป้งนั่งอยู่ในรถใต้อุปกรณ์ขายส้มตำ ซึ่งเป็นภาพที่คนในซอยนี้คุ้นเคยมาตลอดเวลา สองเดือนเศษ นับตั้งแต่แม่ของเด็กทั้งสามตายจากไป " ขายดีไหมล่ะปอ" ยายสำลีคนขายกล้วยปิ้งที่อยู่บ้านเช่าติดกันถามปอเมื่อเห็นเด็กทั้งสอง จอดรถที่ประตูบ้าน " พอได้จ้ะยาย ลูกค้าขาประจำของแม่ เขาช่วยซื้อจ้ะ" ปอตอบยายสำลี แล้วจับมือน้องแป้ง ให้ก้าวลงจากรถ ป่านรีบไปไขกุญแจเปิดประตูบ้าน ก่อนมาช่วยปอยกของบนรถเข็นไปเก็บในบ้าน แป้งเดินเตาะแตะตามพี่ ๆ ไป เมื่อสองปีก่อน แม่พาทั้งสามจากดินแดนที่ราบสูง มุ่งหน้ามาใช้ชีวิตอยู่ชานเมืองที่นี่ เพราะพ่อซึ่งไปขายแรงงานที่ต่างแดนได้เสียชีวิตลง เมื่อไม่มีเสาหลัก ครอบครัวก็ต้องอยู่อย่างยากแค้น แม่จึงตัดสินใจพาทั้งสามคนมาเผชิญโชคที่นี่ โชคดีที่มาเจอคนบ้านเดียวกันจึงได้แนะนำให้แม่ พาลูก ๆ ทั้งสามมาอยู่ที่บ้านเช่านี้ และเซ้งรถเข็นขายส้มตำเลี้ยงชีวิต แต่เหมือนเคราะห์็ซ้ำกรรมซัด แม่ของเด็ก ๆ ถูกรถยนต์ชนเสียชีวิตในขณะที่ข้ามถนนไปซื้อของที่ตลาดสด ทำให้สามพี่น้องต้องอยู่ เผชิญชีวิตตามยะถากรรม " น้องป่าน เอาข้าวนี่ป้อนน้องก่อน พี่จะล้างถ้วยชามพวกนี้ก่อน" ปอหันมาบอกน้องสาว พร้อมกับยื่นจานข้าวที่คลุกไข่เจียวให้กับป่าน ป่านรับเอาไปป้อนนองสาว "ยังเหลือไข่เจียวอีกครึ่งหนึ่งนะ ป่านป้อนน้องแล้วไปกินข้าวซะ" ปอบอกป่านในขณะที่มือยุ่งอยู่กับ ถ้วยชามในกะละมัง " แล้วพี่ปอล่ะ ให้ป่านกินข้าวหมดแล้วพี่ปอจะกินที่ไหน" ป่านย้อนถามพี่ชายอย่างเป็นห่วง " ไม่เป็นไรหรอก พี่ยังไม่หิว ป่านกับน้องกินเถอะ" ปอบอกกับน้อง หลังจากแม่เสียชีวิตไป ปอต้องทำหน้าที่แทนแม่ทุกอย่าง โชคดีที่ปอช่วยแม่ขายส้มตำมาตลอด จึงได้วิชาตำส้มตำจากแม่มาเลี้ยงปากท้องของตัวเองและน้อง ๆ โดยมีป่านเป็นลูกมือ และเอาแป้ง วางไว้บนพื้นใต้รถเข็น คนในซอยนี้ทุกคนรู้จักครอบครัวของปอดี สงสารปอและน้อง ๆ  จึงได้ช่วยเหลือเท่าที่จะช่วยได้ ลูกค้าประจำของแม่ เมื่อรู้ว่าเด็ก ๆ ต้องอยู่กันลำพัง  ก็ยังมาอุดหนุนส้มตำของปอเหมือนเดิม " เด็ก ๆ สามพี่น้องนี่น่ารัก เป็นเด็กดีจริง ๆ นะ รู้จักช่วยเหลือตัวเอง ขยันทำมากินด้วย" " ขอบคุณครับคุณน้า ผมต้องดูแลน้อง ๆ แทนแม่ครับ" ปอกับป่านจะยกมือไหว้ทุกคน ที่มาซื้อส้มตำของเขา เขารู้ว่าเพราะทุก ๆ คนสงสารเมตตาเขากับน้อง ๆ จึงมาซื้อส้มตำของเขา ทั้ง ๆ ที่ฝีมือของเขาไม่ได้ครึ่งหนึ่งของแม่ด้วยซ้ำ " พี่ปอ ป่านอิ่มแล้วนะ แบ่งข้าวกับไข่ไว้ให้พี่ปอด้วย เดี๋ยวพี่ปอมากินนะ ป่านจะเอาน้องแป้ง ไปอาบน้ำแล้วพาไปนอนก่อน" ป่านบอกพี่ชาย แล้วอุ้มน้องไปอาบน้ำ ค่ำแล้ว แป้งนอนหลับไปแล้ว ปอกับแป้งช่วยกันจัดเตรียมอุปกรณ์ในการขายส้มตำในวันพรุ่งนี้ ป่านจัดจาน ช้อน ครก กะละมัง กระป๋องน้ำไว้ตรงพร้อมที่จะยก และเช็ดล้างทำความสะอาดรถเข็น ปอจะปอกมะละกอเตรียมไว้สำหรับพรุ่งนี้ " พี่ปอ อีกไม่กี่วันโรงเรียนก็จะเปิดแล้ว เราจะทำยังไงล่ะ " ป่านหันมาถามพี่ชาย เพราะถ้าหาก โรงเรียนเปิดก็คงจะขายส้มตำทุกวันไม่ได้ ไหนจะน้องแป้งที่ยังจะต้องดูแลตลอดเวลาอีกด้วย " พี่ก็ยังไม่รู้เลย ไม่เป็นไรเอาไว้ถึงเวลา จะต้องมีทางออกเอง รีบ ๆ ทำงานให้เสร็จเถอะ จะได้อาบน้ำแล้วนอนพักผ่อน พรุ่งนี้จะต้องออกไปขายส้มตำกันแต่เช้า" ปอบอกน้องสาว ...............................................................................

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา