โอ้ดวงใจ

โอ้ดวงใจ

น้ำตาของแม่ไหลตามร่องแผลเป็นบนใบหน้า ไม่นานน้ำใส ๆ ก็เปียกชุ่มแก้มที่ปูดโปนนั้น แม่เดินไปอย่างร่องลอย เฉกเช่นคนไร้สติ เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย เส้นทางสายนี้มันช่างเงียบเหงาเคว้งคว้างเหลือเกิน ทางสายนี้ไม่มีใคร มีเพียงแม่เท่านั้นที่เดินอย่างโดดเดี่ยว

ผู้เขียน ลูกเรียง ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

บทนำ

หากลูกคนใดทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ  บั่นทอนความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่ 

ท้ายที่สุดแล้วก็จะต้องมานั่งเสียใจ

...............................................

“การกระทำของฉันต่อแม่ที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า  จากความตั้งใจ  ไม่ตั้งใจ  หรือบางครั้ง ไม่ ใส่เลยก็ตามที  อีกทั้งบ่อยครั้งกับคำพูดที่พลั้งออกจากปาก  บ่อยเสียจนคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา  แต่ความเคยชินเหล่านั้นของฉันกลับไปทำร้ายจิตใจของผู้เป็นแม่ได้ถึงเพียงนี้  เพิ่งรู้ซึ้งจริงๆว่า  แม่ทรมานมาทั้งชีวิตเพราะฉัน  เพื่อฉัน  

หากเป็นไปได้ฉันจะขอกลับไปเริ่มต้นใช้ชีวิตกับแม่ให้คุ้มค่าที่สุด  ทำให้แม่มีความสุขที่สุดในทุกเสี้ยววินาที  

นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามคิด  แต่ทุกครั้งที่คิดมักมีเสียงสะท้อนกลับมาทุกครั้ง  เหมือนเป็นการตอกย้ำให้ฉันได้รู้ว่า  จะมีประโยชน์อะไรหากมาถึงนาทีนี้แล้ว  เพราะทุกสิ่งทุกอย่างได้เลือนหายไปกับกาลเวลา  และที่สำคัญทุกสิ่งทุกอย่างนั้นคือแม่ของฉัน

ความรักของแม่ทำให้ฉันได้รู้ว่า  การสูญเสียสิ่งล้ำค่าโดยที่เราไม่เคยได้เห็นถึงความสำคัญของคุณค่านั้นมันเป็นเช่นไร

ทุกคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้ไม่มีใครปฏิเสธได้เลยว่า  มิได้เกิดมาจากความเจ็บปวดของผู้หญิงคนหนึ่ง  ซึ่งความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสในวันนั้นก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับแม่  นับจากวันนั้น  แม่ไม่ควรได้รับความเจ็บปวดใดๆอีกจากลูก  ลูกทุกคนควรทำให้แม่ได้รับแต่ความสุขใจสิจึงจะถูกต้อง  แต่เหตุใดลูกอย่างฉันจึงสร้างแต่ความเจ็บปวดความทุกข์ใจตั้งแต่นาทีแรกของฉันจนถึงนาทีสุดท้ายของแม่ด้วยเล่า

ฉันไม่อยากให้ลูกทุกคนต้องรู้สึกผิดอย่างฉัน  ฉันหวังว่าเรื่องราวของฉันจะทำให้ลูกทุกคนรักแม่มากขึ้น  และไม่กล้าแม้เพียงคิดที่จะทำให้ท่านเสียใจ  เพราะหากลูกคนใดที่ทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ  บั่นทอนความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่  ท้ายที่สุดแล้วก็จะต้องมานั่งเสียใจอย่างฉัน”

นี่เป็นครั้งแรกที่นิลได้รู้ถึงความรักที่กลางใจน้องสาวต่างสายเลือดของเขามีให้กับแม่  ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาล้วนกลั่นมาจากใจของเธอ  เขาเชื่ออย่างนั้น  และเสียงปรบมือที่กึกก้องหอประชุมประจำโรงเรียนแห่งนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าทุกคนก็เชื่ออย่างเขาเช่นกัน

วันนี้ครบรอบหนึ่งปีแล้วที่แม่จากไป  แต่ถ้าหากแม่ยังมีชีวิตอยู่  วันนี่ท่านคงได้เห็นในสิ่งที่ท่านอยากเห็น  และเขาเชื่อแน่ว่าท่านคงต้องมีความสุขอย่างล้นเหลือ  เหตุเพราะว่า  ความหวังสูงสุดของท่านได้เป็นจริงแล้ว  ความหวังที่เลือดเนื้อเชื้อไขคนเดียว  รัก  ยอมรับ  และกล้าเปิดเผยกับใครๆ ว่าแท้ที่จริงแล้ว  แม่ของตนคือใคร

 

หลังเลิกงานวันเด็กแห่งชาติที่โรงเรียน  สองพี่น้องได้ซื้อพวงมาลัยไปที่เจดีย์เก็บอัฐิของแม่  ทั้งสองตั้งใจจะไปไหว้ท่าน  และกลางใจก็ตั้งใจเช่นกันที่จะนำถ้วยรางวัลชนะเลิศบทความเทอดพระคุณแม่ไปมอบให้แม่เพื่อเป็นของขวัญ

ต้นมะลิข้างเจดีย์เล็กๆ ของแม่ที่ท้ายวัดโตขึ้นมาก  ทั่วอาณาบริเวณหอมกรุ่นไปด้วยดอกมะลิที่บานสะพรั่งไปทั่วทั้งต้น

“เมื่อปีที่แล้วแม่ให้ของขวัญหนู  ปีนี้หนูขอให้ของขวัญแม่บ้างนะ  นับจากวันนี้หนูขอสัญญาว่าหนูจะเป็นคนดีของแม่  จะเป็นน้องสาวที่ดีของพี่นิล” นิลเอื้อมมือปาดน้ำตาอาบแก้มใสของน้องสาว

“ไม่เอาน่ากลางใจ ไม่ร้องไห้  วันนี้เป็นวันที่เราสามคนแม่ลูกจะต้องมีความสุขนะ  แม่คงไม่สบายใจแน่  ถ้าทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกสาวจะต้องเห็นน้ำตาด้วย” กลางใจฟังคำของพี่ชายแต่โดยดี  เหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา คงมีส่วนช่วยให้เธอโตขึ้น  ช่วงหลังๆมานี้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น  ความเจ้าแง่แสนงอนเอาแต่ใจเพราลงไปเยอะทีเดียว

สายลมโชยฉิวยามเย็นท่ามกลางทุกหญ้าเขียวขจี  และกลิ่นหอมเย็นของดอกมะลิที่ลอยมากระทบปลายจมูกเป็นระยะ ดั่งมนต์สะกดให้สองพี่น้องนั่งอยู่อย่างนั้น 

วันนี้เป็นวันของแม่  ขอใช้เวลากับแม่ให้นานที่สุด

 

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา