กระดาษและเปล่า

กระดาษและเปล่า

....ณ ห้องห้องหนึ่ง ห้องที่ซึ่งมีหลอดไฟเพียงหลอดเดียว ผมถูกย้ายให้มาพักที่ห้องนี้เป็นการชั่วคราว ภายหลังจากที่ผมเกิดขึ้นมา ผมจำได้ว่าย้ายบ้านมาหลายครั้งแล้ว บ้านหลังก่อนหน้านี้หลังใหญ่กว่าห้องห้องนี้มากๆครับ แต่จะใหญ่เล็กเพียงใดนั่นไม่สำคัญนักหรอกที่นั้น

ผู้เขียน gurujigsaw ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 ...........ในห้องห้องหนึ่ง ห้องที่ซึ่งมีหลอดไฟเพียงหลอดเดียว ผมถูกย้ายให้มาพักที่ห้องนี้เป็นการชั่วคราว หลังจากที่ผมเกิดขึ้นมา ผมจำได้ว่าย้ายบ้านมาหลายครั้งแล้ว บ้านหลังก่อนหน้านี้หลังใหญ่กว่าห้องห้องนี้มากๆครับ แต่จะใหญ่เล็กเพียงใดนั่นไม่สำคัญนักหรอก ที่นั้น ที่ที่ผมได้รู้ได้เข้าใจคำตอบ (ของตัวเอง)ว่าผมถูกสร้างขึ้นมา!เพื่ออะไร.............. ผมขอเล่าความอบอุ่นครั้งแรกของผมเลยดีกว่า......... ค่ำคืนหนึ่งที่หนาวเหน็บในปี ค.ศ.1995 ผมจำวันได้ไม่ชัดเท่าไรนัก สภาพผมในตอนนั้นกำลังสิ้นหวังอยู่ในอาการที่เบรอๆเต็มที หลักจากที่ผมใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายไร้หนทางไม่มีทั้งเพื่อน.....ใช้! ไม่มีแม่นซักคน ไม่เข้าใจความรู้สึก.......ไม่ซิ!ไม่มีความรู้สึกด้วยซ้ำไป เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านผมไปซึ่งก็เหมือนทุกครั้ง มีคนมากมายมองเห็นผมแต่เขาเหล่านั้นก็มองแล้วไม่นานนักหลังจากหยุดคิด ส่วนใหญ่พวกเขาไม่ส่ายหัวก็ผลักผมอย่างแรงให้พ้นสายตาและไม่เหลียวมามองตัวผมอีกเลย ผมคงจะเป็นเพียงสิ่ง............ไร้ค่า!สิ่งหนึ่งบนโลกนี้ไปแล้ว ถ้าผมไม่ได้พบความรักจากเด็กหนุ่มคนนี้ ทุกๆวัน ตัวผมจะถูกวางไว้ตรงหน้าร้านตั้งแต่เช้าจรดเย็น วันต่อวัน เดือนต่อเดือน ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกนานเท่าไร ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เลวร้ายเท่ากับความคิดที่ว่า ผมถูกสร้างขึ้นมาทำไมสร้างผมขึ้นมาเพื่ออะไร นั้นคือความปวดร้าวที่แท้จริงต่างหาก หนุ่มน้อยแปลกหน้าคนนี้ผมไม่เคยรู้จักมาก่อนแน่ๆ แต่ทำไมมือของเขาที่อุ้มตัวผมขึ้นมาถึงได้ให้ความรู้สึกดีทันทีที่สัมผัส เด็กหนุ่มอุ้มตัวผมไปที่หญิงแก่คนหนึ่งพร้อมกับยื่นของบางอย่างไปให้ ตัวผมมีราคาขึ้นมาทันทีแม่นมันไม่มากนักแต่นั้นเป็นการแลกเปลี่ยนที่เรียกว่าซื้อ(บท)ชีวิต จากผู้ซึ่งว่างเปล่าผมกำลังจะได้เข้าใจ เข้าใจในสิ่งที่ต้องการ สิ่งที่ต้องการสิ่งนั้นเพียงสิ่งเดียว สิ่งเดียวที่เป็นคำตอบ คำตอบว่าผมถูกสร้างขึ้นมาทำไม….ซักที ! ไม่นานเด็กหนุ่มก็พาตัวผมไปที่บ้านหลังนั้น ข้างในบ้านหลังอุ่นกว่าข้างนอกมากเลยทีเดียว และผมก็เคลิ้มหลับไป มันตลกนะ ผมได้สติกลับมาชัดเจนอีกครั้งก็ตกใจเล็กๆเด็กหนุ่มคนนี้นอกจากหน้าตาไม่...เหมือนพวกคนอื่นๆเท่าไรนัก แต่ก็….ไม่...ไม่เหมือนคนอื่นๆที่ผมเจอมานะ คือผมจะอธิบายอย่างไงดีล่ะ หน้าเขากลม...กว่า...และ...เอ่อ...หน้าไม่ดุเลย เท่าที่ผมพบผู้คนมาเขาเป็นคนหน้าไม่ดุที่สุดเลยล่ะ เอาอย่างงั้นดีกว่า และ...ผม....ก็.....เห็น...หน้าเด็กหนุ่มชัดมากขึ้น เขาใส่แวนตาด้วย เด็กหนุ่มน่าจะอยู่บ้านหลังนี้คนเดียว เขาซื้อตัวผมมาคงอยากให้ผมเป็นเพื่อน แต่ก็คืนนี้ คืนที่สองแล้วเด็กหนุ่มก็ยังไม่ได้พูดกับผมซักคำ! คืนนี้เด็กหนุ่มกลับมาบ้านค่ำแล้วละ หลังจากที่ออกไปตั้งแต่เช้า เขาเดินมาที่โต๊ะ โต๊ะตัวที่ผมนั่งคอยอยู่ สายตาเขาไม่ได้มองผม ผมสังเกตหน้าเด็กหนุ่มดูเหงาๆ ไม่เกินอึดใจเดียว เสียงแรกที่ผมได้ยินจากเด็กหนุ่มหน้าไม่ดุเมื่อวานนี้แต่กลายหนุ่มหน้าเหงาๆในวันนี้ ฟังซิ? “ฮือ....ฮือ.....ฮือ.....ฮือ..................” เสียงสะอื้นจากการร้องไห้ คือเป็นเสียงแรกที่ผมได้ยินจากเพื่อนคนแรกของผม ..............................................................................................................................................

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา